<$content_width = 1580; ?>

March 07, 2013
Maha Kumbh Mela 2013#5 veni vidi defui (ข้ามา ข้าเห็น…ข้าหลงทาง)

photo by http://jamesbillettphotography.com/

“สัสติกับโรชาน,จนทแคมป์ต้อนรับผมอย่างอบอุ่น ‘สบายใจได้ เราเป็นเพื่อนกัน’ พวกเขาย้ำหลายครั้ง

สัญญาณเตือนภัยดังระงมในหัวผมทันที ความรู้สึกบอกว่า คนที่พูดคำว่าเพื่อนพร่ำเพรื่อแบบนี้ แม่งเอากูแน่”

อภิธานศัพท์

มหากุมภะ เมลา : ต่อไปจะเรียกสั้นๆว่า มหากุมภ์นะครับ

สังคัม : พื้นที่ลงอาบน้ำอย่างเป็นทางการ จุดที่แม่น้ำสามสาย คงคา ,ยมนา,สรัตสวตี (เป็นแม่น้ำสวรรค์ที่ เชื่อว่าผุดมาจากใต้พิภพ)มาบรรจบกัน

อ่านดีๆ นะครับ สังคัม ไม่ใช่สังคัง (ดักมุกไว้ก่อน)

สาธุ : นักบวชตามศาสนาฮินดู แต่ละคนนับถือเทพแตกต่างกัน ดูได้จากลวดลายสีสรร Tilaka ที่ทาบนหน้าผาก ซึ่งเอาเข้าจริงแยกออกยากพอสมควรว่าอันไหนสาธุ อันไหนชาวบ้านธรรมดา

นาค : (นากา)เป็นสับเซทของสาธุ มีสถานะเป็นทั้งนักบวชและนักรบพิทักษ์ศาสนาฮินดู ประพฤติตนตามพระศิวะอย่างยิ่งยวด โดยไม่นุ่งห่มเสื้อผ้า(แต่ใส่นาฬิกา แว่นดำ ขี่มอเตอร์ไซด์ได้ซะงั้น เอาเข้าไป) ทาร่างกายด้วยขี้เถ้าสีขาว สูบกัญชา ไว้เด๊ดล๊อค (ที่อธิบายมานี่ ต้นแบบพวกฮิปปี้ชัดๆ)

บาบา : ใช้เรียกคนเฒ่าคนแก่ หรือเรียกสาธุด้วยวามเคารพก็ได้

ไจ : เครื่องดื่มยอดฮิตของอินเดีย คือชานมนี่แหละ ใช้ใบชาต้มในน้ำและนมสัดส่วนเท่าๆกัน ปกติจะร้อนลวกปากจนไม่ต้องกลัวเชื้อโรค จิบกันได้ทั้งวี่ทั้งวัน แก้วเล็กๆ 5 รูปี เป็นสิ่งตกทอดมาจากยุคอาณานิคม


นั่ง(ส่วนใหญ่นอน)รถไฟจากโกลกัตตาคืนนึงเต็มๆ ก็จะถึงอัลลาฮาบัด พื้นที่มหากุมภ์อยู่ห่างจาดสถานีรถไฟไปประมาณ 5 กม.

รถสามล้อเครื่องเอาผมไปทิ้งไว้แถวๆ ริมแม่น้ำ ให้คลำหาทางไปแคมป์เอาเอง

จนผมต้องไหว้วานแขกแถวนั้นให้โทรหาแคมป์ผมให้มารับหน่อย

 

บริเวณsector14 สำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาตินี่ผมไม่แน่ใจว่าเค้าจัดสรรพื้นที่กันยังไง

มีสัมปทานมั้ยหรือครอบครองโดยปรปักษ์ เพราะแคมป์ผมแม่งโคตรไกล รู้สึกจะชายแดนตะเข็บพื้นที่กุมภะเมลาเลยมั้ง

สภาพที่พักเป็นห้องแถวปลูกแบบชั่วคราว อารมณ์คล้ายๆไปรับน้องตจว.

ห้องปลูกง่ายๆ เอาแผนยิปซั่มมาตีเป็นฝา สังกะสีปูหลังคา พื้นไม่ต้องยก เอาเสื่อน้ำมันปูทับบนดินเอาเลย

หาเตียง หาโต๊ะเล็กๆวางเข้า ก็ได้ละ 1 ห้องนอน ห้องแพงหน่อยก็มีห้องน้ำในตัว (ระดับผมแน่นอนอยู่แล้ว ห้องกระจอกสุด)

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

สภาพห้อง - -"

 

มีอาหารบุฟเฟท์สามมื้อ  มีไวไฟ(แต่ไม่ยอมบอกพาส ผมต้องไปขอจากแขกคนอื่น อ๊ะ เหยียดเชื้อชาตินี่หว่า)

มีอินเตอร์เน็ท usb เสียบกับ laptop ให้เช่าชม.ละ 100 รูปี เพิงขายเครื่องดื่มกะของขบเคี้ยวเปิด 24 ชม.

เรียกว่าสะดวกสบายพอใช้ถ้าไม่คิดอะไรมาก

อ้อ อาหารการกินที่มหากุมภ์เป็นมังสวิรัติล้วนนะครับ

ในบริเวณจัดงานไม่มีการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต (แต่กินนมได้ ไม่งั้นแขกไม่มีไจให้จิบคงลงแดงตายกันแน่แท้)

 

ที่แคมป์นี่ผมเจอเพื่อนใหม่หลายคน หลายชาติมากอังกฤษ อเมริกา แคนาดา ออสเตรเลีย เปรู บราซิล อิสราเอล สิงคโปร์

ที่สนิทกันมากจนขอยกมากล่าวถึง ณ ที่นี้คือ พ่อลูก เจฟกับเจมส์

 25560206-kum_06-0391 25560204-kum_04-0341

คนพ่อเจฟ early retire ออกมาเดินทางถ่ายรูปไปทั่ว

เจมส์คนลูกเพิ่งจบจากมหาวิทยาลัยและเป็นช่างภาพเวดดิ้งอยู่เมือง Taunton อังกฤษ

(http://jamesbillettphotography.com)

ทุกวันเราจะต่างคนต่างออกจากแคมป์ไปถ่ายรูป แต่ไม่รู้ดวงสมพงษ์กันยังไง

ผมจะต้องไปเจอไม่คนพ่อก็คนลูกแถวสังคัมทุกครั้งไป พอถามถึงอีกคนก็จะส่ายหัวด๊อกแด๊กไม่รู้ไม่เห็น

จนผมเคยถามเจมส์ว่า ลื้อกะพ่อไม่มีปัญหาอะไรกันใช่มะ พ่อลื้อตบตีลื้อตอนเด็กอะไรยังงี้ปะ

มันก็จะตามน้ำไปว่า ใช่ เราเข้ากันไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แบบว่าปัญหาครอบครัวไรเงี้ย

หรือบางทีตอนที่เบื่ออาหารมังฯแขกจัด ๆ ผมกับเจมส์ก็จะนั่งพรรณาถึงสเต็กมั่ง หมูเห็ดเป็ดไก่ที่เราอยากกิน

เพื่อทรมานกันเองว่างั้น

หนักๆ เข้าเห็นวัวหน้าแคมป์ก็วางแผนกันเป็นจริงป็นจัง

จะจับเชือดย่างBBQ ขายแม่งเลย ...นี่คือพิษจากอาการขาดสารอาหารติดต่อกันนานเกินไป

เก็บข้าวของแล้วไปเดินเที่ยวกันดีกว่าครับ ถึงมหากุมภ์ซะที

ภารตะชนศึกษา 101

 
  1.  แขกแทบทุกคนชอบถูกถ่ายรูป ถ้าไม่แจ๊คพอตดวงซวยจริง ๆ ไปเจอคนอารมณ์ไม่ดีเข้า มักจะได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดี ถ่ายเสร็จแล้วขอดูหน่อย แค่เห็นตัวเองในจอหลังกล้องก็ฟินแล้วถ้าเป็นไปได้จึงควรแจก e-Mail ให้นายแบบจำเป็นของเราไปซะ(ถามก่อนว่าเค้ามีเมล์มั้ย) เพื่อเค้าจะได้รูปตัวเองไปเชยชมภายหลัง ผมใช้คำว่าแจก เพราะบางที แขกจดเมล์มาให้ยาวสองบรรทัด(นี่เมล์แอดเดรสหรือเรียงความ)เรียกว่าถ้าส่งผ่านทวีตเตอร์เผลอๆเกิน 140 ตัวอักษร บวกกับลายมือเลวร้ายเหมือนใบสั่งยา รูปเลยหมดสิทธิไปถึงมือเจ้าของอย่างน่าเสียดาย    อย่า!! อย่าขอเฟซบุคมาเด็ดขาด  เพราะคุณจะเสริชเจอ Raj Singh ประมาณ 150 คน ให้นามบัตรไปแล้วให้เค้าเมล์มาหาเราเวิร์คสุดครับ
  2. แขกชอบนักท่องเที่ยว ประชากรแขกดูจะสนอกสนใจนักท่องเที่ยว (โดยเฉพาะฝรั่ง) การมุงดูหรือแอบเอามือถือถ่าย เป็นเรื่องปกติ ที่กล้าหน่อยและภาษาพอได้ก็จะเข้ามาถาม ชื่ออะไร(นิพนธ์ครับ แต่แขกจะออกเสียงเป็น นิโฟนร่ำไป T_T) มาจากไหน(ไทยแลนด์จ้า) มาทำอะไร(อ๋อ ไอมาถ่ายรูปมหากุมภ์นี่แหละ) ยูคิดยังไงกะมหากุมภ์(อเมซิ่งมาก ผู้คนเฟรนลี่มาก) คุยกับเค้านิดหน่อย ขอเค้าถ่ายรูป(ถึงจะไม่อยากถ่ายก็เหอะ) แล้วคุณจะเห็นความพึงพอใจในแววตาเค้าและจะไม่รู้สึกเสียเวลาเปล่าเลยแม้แต่นิดเดียว
  3. กฏข้อ 1และ 2 อาจมีข้อยกเว้นกับสถานที่ท่องเที่ยว นัยว่าแขกตามที่ท่องเที่ยวเมนสตรีมเช่นพาราณสี,ทัชมาฮาล หรือเดลลี เจอนักท่องเที่ยวบ่อยจนเบื่อแสนเบื่อแล้ว เลยอาจไม่ค่อยกระตือรือร้นกับการถูกถ่ายรูปเท่าไหร่ หนักเข้าก็ไถตังค์แลกรูปเสียเลย ยิ่งออกหมู่บ้านห่างไกลยิ่งถ่ายภาพสนุกกว่า
  4. ทักทายกันหน่อย  ทำยังงี้ครับ เอานิ้วชี้นิ้วกลางชูขนานกับพื้นเฉียงขึ้นนิดๆ นิ้วที่เหลือกำไว้  จิ้มไปที่หว่างคิ้วแล้วลากมาแตะที่หน้าอก ค้อมหัวไปด้วย น่าน ยังงั้น (ใครเผลอทำตามมั่ง ยกมือขึ้น 555) เดินผ่านสบตาใครก็ทำแบบนี้เป็นการทักทาย ผมทำแบบนี้วันนึงร่วมหลายร้อยครั้ง (อารมณ์หาเสียงผู้ว่า ไหว้ดะไปทั่ว) เพลิดเพลินกับการเห็นอีกฝ่ายแปลกใจและรับไหว้ตอบมาก
  5. แขกตัวไม่เหม็น!!! อันนี้เป็นข้อเท็จจริงที่เซอไพรส์พอสมควร อินเดียมีประชากรเป็นฮินดูมังสาวิรัติเกินครึ่งประเทศ ซึ่งพวกนี้จะไม่มีกลิ่นตัวเลยครับ ผมเบียดกะแขกเป็นร้อยๆ มาแล้วก็ไม่ทรมานจมูกเลยแม้แต่นิดเดียว พวกที่มีกลิ่นตัวน่าจะกินเนื้อสัตว์กับเครื่องเทศเป็นประจำหรือเป็นแขกมุสลิมมากกว่า
  6. 99% ของประชากรแขกที่ผมเจอเป็นคนดี เอื้อเฟื้อต่อคนแปลกหน้า ไม่จ้องจะโกงเรา ปัญหาคือไอ้ 1 %เนี่ย ทำมาหากินอยู่ในธุรกิจท่องเที่ยวทั้งสิ้น ><
 

<<ก่อนหน้า     อ่านต่อ >>>

หน้ารวม มหากุมภะ เมลา


3 Comments
COMMENT