<$content_width = 1580; ?>

January 27, 2013
รีวิว:กิน กัน ตาย

ปกติไปเมืองนอกทุกครั้ง ผมจะพยายามกินอาหารประเทศนั้นๆ ให้มากที่สุด

ที่ผ่านมาก็ไม่ค่อยมีปัญหาอะไร เรียกว่าเป็นคนแดกง่ายว่างั้น

จนมาอินเดียนี่แหละ ทั้งที่จริงกับข้าวอินเดียถือว่าเป็นต้นกำเนิดกับข้าวไทยๆ

มีทั้งแกง มีทั้งข้าว เหมือนบ้านเราเปี๊ยบ

แต่รสชาตินี่สิ ชวนควบคุมน้ำหนักเป็นอย่างยิ่ง ไม่รู้ประชากรแขกแดกกันไปได้ยังไง

แถมกินกันจนอ้วนเอาๆ นัยว่าผอมคือจนด้วนคือรวย ว่างั้น


จากประสบการณ์รอบก่อน น้ำพริกที่พกไปถูกแดกเรียบ ครั้งนี้ผมเลยเตรียมการณ์นิดนึง

อยากได้พวกน้ำพริกหรือลาบเอาเผ็ดๆหน่อยคลุกข้าวกินจะได้มีเรี่ยวแรง

เน้นอาหารพร้อมแดกประเภทเปิดปุ๊บจ้วงได้เลย

หลังจากไปสำรวจเชลฟ์ในห้าง ที่พอเข้าตาก็มีสองยี่ห้อคือ

ลาบปลาปุ้มปุ้ย กับ น้ำพริกทูน่าของโรซ่า มาดุทีละตัวเลยดีกว่า


ลาบปลาปุ้มปุ้ย  หารูปในเนทไม่เจอ หน้าตาเหมือนหอยลายกระป๋อง

(ถ้าไม่รู้จักหอยลายกระป๋องอีกก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงละ) เปิดมาจะเจอเนื้อมวลสารเป็นก้อน ๆ เนียน ๆ

เละ ๆ เนียนเป็นเนื้อเดียว (เมียทักว่า อาหารหมาเหรอนั่น -*-)

ใช่แล้วครับ เนื้อมันคล้ายๆอาหารหมากระป๋องนั่นแหละ  อย่าคิดมากคลุกข้าวโลด

รสชาติใช้ได้ เผ็ดหน่อยๆ กำลังดี(รู้สึกเคยกินไปทีนึงตอนน้ำท่วม)สำหรับผมถือว่าผ่าน

คะแนน 4/5 ดาว หักเพราะหน้าตาเหมือนอาหารหมานี่แหละ

น้ำพริกทูน่าของโรซ่า ดูดีมีชาติตระกูล มาในแพคเกจถุงฟอยด์ ฉีกแล้วกินได้เลย

พอเปิดถุงจะเห็นว่าเนื้อไม่เละแบบปุ้มปุ้ย แต่สับหยาบๆ พอแยกมวลสารออก

พอตักเข้าปากเท่านั้น โอ้ว แม่จ้าว

"มันหวาน!!!" น้ำพริกบ้านเอ็งสิหวานขนาดนี้

หวานเหมือนพวกปลาราดพริกอะครับ แดกไม่ได้เลย กินไปสองคำ ทิ้งดีกว่า

(คนที่รู้จักจะรู้ว่าผมแอนตี้ อาหารไทยที่ทำออกมาหวาน มันทำเสียรสเสียลิ้นหมด)


คะแนน 1/5ดาว แพคเกจดูดี แต่ข้างใน $@$#%


51dKKPfDCpL._SL500_AA300_

จำหน้าตามันไว้ อย่าหลงซื้อมาเชียว

ดีนะที่ชิมก่อน ผมเกือบซื้อน้ำพริกเวรตะไลนี่ครึ่งโหลไปอินเดียละ

จะเป็นอะไรที่บรรลัยมากๆ


No comments
COMMENT